Romans 1

Basahin ang kabanatang ito nang may layunin

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Romans 1 opens the most influential letter in Christian history. Paul introduces himself as a servant set apart for the gospel about God's Son, greets a church he did not found, and explains that he has long wanted to visit Rome. Then he states his theme: he is not ashamed of the gospel, because it is God's power for salvation to everyone who believes, revealing a righteousness that comes by faith. The rest of the chapter explains why that gospel is needed. God's wrath is revealed against people who suppress the truth visible in creation, exchange the Creator for idols, and are handed over to their own desires, ending in a catalogue of vices that runs from envy to disobedience to parents.

Buksan ang komentaryo ng kabanata

Romans 1 is the doorway into a letter that has changed the course of history more than once, through Augustine, Luther, Wesley, and Barth, and the doorway is wide. Paul spends seven verses simply saying hello, because he is writing to a church he did not plant and wants them to know who he is: a servant, an apostle, set apart for a gospel that was promised long ago and concerns God's Son, David's descendant, declared Son of God with power by rising from the dead. He tells them he has prayed for them constantly and has been trying to come for years. Then he states, in two sentences, what the whole letter will unfold. He is not ashamed of the gospel, because it is the power of God for salvation to everyone who believes, Jew first and then Greek, and in it a righteousness from God is revealed, by faith from first to last, as Habakkuk said: the righteous will live by faith. The second half of the chapter is darker and is meant to be. Paul describes a humanity that knows God from the world he made and refuses to thank him, that swaps the glory of the immortal God for statues of men and birds and reptiles, and that is handed over, three times, to the consequences of its own choices. The list of vices at the end is long enough to include everyone, which is the point; chapter 2 will begin with "therefore you have no excuse, you who judge." The bad news is the setup for the good news of chapter 3.

Mahahalagang sipi

Romans 1:1-7 Romans 1:16-17 Romans 1:18-25 Romans 1:26-32 Habakkuk 2:4 Romans 2:1-4

Historical and literary context

Paul wrote from Corinth around AD 57, dictating to Tertius, before carrying the Jerusalem collection east and hoping to go on to Spain by way of Rome. The Roman church had grown without an apostle, mostly in house churches. In AD 49 the emperor Claudius had expelled Jews from Rome, including Christian Jews such as Priscilla and Aquila; when they returned after his death in 54, they found congregations that had become largely Gentile. The letter's long argument about Jew and Gentile addresses that strain. Verses 18 to 32 draw on a Jewish critique of pagan idolatry familiar from the Wisdom of Solomon, which Paul will turn on his own people in chapter 2.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 7 are the greeting, expanded into a summary of the gospel: promised in Scripture, concerning the Son of David declared Son of God by the resurrection. Verses 8 to 15 give thanks for the Romans' faith and explain Paul's long-delayed visit and his obligation to preach to Greeks and non-Greeks alike. Verses 16 and 17 state the thesis, with the quotation from Habakkuk 2:4. Verses 18 to 23 describe the suppression of the truth known from creation and its exchange for images. Verses 24 to 32 record three times that God "gave them over," to impurity, to dishonorable passions, and to a depraved mind, and close with a list of vices.

Why this chapter matters

Verses 16 and 17 have been called the keystone of the letter and of Protestant theology; Luther described the phrase "the righteousness of God" as the gate through which he entered paradise once he understood it as a gift rather than a demand. Verse 20 is the classic text for natural revelation, the claim that creation itself leaves people without excuse. The threefold "God gave them over" describes judgment as abandonment to one's own choices rather than as external punishment, a picture that has shaped Christian thinking about sin ever since.

Interpretive tension to watch

Verses 26 and 27 are the New Testament's most discussed statement about same-sex relations, and readers disagree sharply about what Paul had in view and how it applies today. The passage's rhetorical shape matters for any reading: it builds a case against "them," the idolatrous pagan world, so that chapter 2 can spring the trap on anyone who judges, since "you who pass judgment do the same things." Whether "the righteousness of God" in verse 17 means God's own justice, the status he gives believers, or his saving action is a further debate that runs through the whole letter.

Mga tanong para sa kabanatang ito

  • Paul says he is "not ashamed" of the gospel. What about the message might have been embarrassing in Rome, and what would it be today?
  • Verse 20 claims that creation makes God's power and nature plain. What can be known about God from the world, and what cannot?
  • Three times the chapter says God "gave them over." How is being left to your own desires a judgment?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

Idagdag sa Mga Tala
1 Ako si Pablo, na isang lingkod ni Jesu-Cristo, tinawag upang maging apostol, at inilaan para sa ebanghelyo ng Diyos. 2 Ito ang ebanghelyo na noon pa man ay ipinangako na niya sa pamamagitan ng mga propeta sa banal na kasulatan. 3 Ito ay tungkol sa kaniyang Anak, na ipinanganak mula sa kaapu-apuhan ni David ayon sa laman. 4 Ipinahayag siya bilang Anak ng Diyos ayon sa kapangyarihan ng Espiritu ng kabanalan, sa pamamagitan ng muling pagkabuhay mula sa kamatayan, si Jesu-Cristo na ating Panginoon. 5 Sa pamamagitan niya ay natanggap namin ang biyaya at ang pagiging apostol upang magdulot ng pagsunod ng pananampalataya sa lahat ng mga bansa, alang-alang sa pangalan niya. 6 Kasama ng mga bansang ito, kayo rin ay tinawag upang maging kay Jesu-Cristo. 7 Ang liham na ito ay para sa lahat ng nasa Roma, ang mga minamahal ng Diyos, na tinawag upang maging mga taong banal. Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaan na nagmumula sa Diyos na ating Ama at sa Panginoong Jesu-Cristo. 8 Una sa lahat, nagpapasalamat ako sa aking Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo dahil sa inyong lahat, dahil naipahayag ang inyong pananampalataya sa buong mundo. 9 Sapagkat ang Diyos ang aking saksi, na pinaglilingkuran ko sa aking espiritu sa ebanghelyo ng kaniyang Anak, kung paano ko kayo laging binabanggit sa kaniya. 10 Palagi kong hinihiling sa aking mga panalangin na sa kahit anong kaparaanan, nawa sa huli ay magtagumpay ako na makarating sa inyo ayon sa kalooban ng Diyos. 11 Sapagkat nais ko kayong makita, nang mabigyan ko kayo ng ilang espirituwal na kaloob upang kayo ay mapalakas. 12 Iyon ay, nananabik akong tayo ay magpalakasan ng loob, sa pamamagitan ng pananampalataya ng bawat isa, ang sa inyo at sa akin. 13 Ngayon hindi ko nais na hindi ninyo malaman, mga kapatid, na ilang ulit kong binalak na magpunta sa inyo, ngunit ako ay hinahadlangan hanggang ngayon. Ninais ko ito upang sa ganoon ay magkaroon ng ilang bunga sa inyo tulad din ng ibang mga Gentil. 14 May utang ako sa mga Griyego at sa mga dayuhan, sa mga marurunong at sa mga mangmang. 15 Kaya, para sa akin, handa akong ipahayag ang ebanghelyo sa inyong nasa Roma. 16 Sapagkat hindi ko ikinahihiya ang ebanghelyo, sapagkat ito ang kapangyarihan ng Diyos upang iligtas ang sinumang sumasampalataya, una ay sa Judio at gayon din sa Griyego. 17 Sapagkat dito ang katuwiran ng Diyos ay naihahayag mula sa pananampalataya hanggang sa pananampalataya, gaya ng nasusulat, “Ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng pananampalataya.” 18 Sapagkat naihayag ang poot ng Diyos mula sa langit laban sa lahat ng kasamaan at kawalan ng katuwiran ng mga tao na sa pamamagitan ng kawalan ng katuwiran ay hinahadlangan ang katotohanan. 19 Ito ay dahil ang maaaring malaman tungkol sa Diyos ay nakikita nila. Sapagkat niliwanagan sila ng Diyos. 20 Sapagkat ang kaniyang likas na hindi nakikita ay malinaw na nakikita simula pa noong likhain ang mundo. Nauunawaan ang mga ito sa pamamagitan ng mga nilikhang bagay. Ang mga likas na ito ay ang kaniyang walang hanggang kapangyarihan at ang kaniyang pagka-Diyos. Kung kaya, ang mga taong ito ay walang maidadahilan. 21 Sapagkat kahit kilala nila ang Diyos, siya ay hindi nila niluwalhati bilang Diyos, ni hindi nila siya pinasalamatan. Sa halip, naging hangal sila sa kanilang pag-iisip at nagdilim ang manhid nilang mga puso. 22 Sila ay nagmamarunong ngunit sila ay naging mga hangal. 23 Ipinagpalit nila ang kaluwalhatian ng Diyos na walang kamatayan para sa katulad ng imahe ng taong namamatay, ng mga ibon, ng mga hayop na may apat na paa, at ng mga nagsisigapang. 24 Kaya ibinigay sila ng Diyos sa pagnanasa ng kanilang puso sa karumihan, upang malapastangan ang kanilang mga katawan sa kani-kanilang sarili. 25 Sila iyong mga ipinagpalit ang katotohanan ng Diyos sa kasinungalingan, at mga sumamba at naglingkod sa nilikha sa halip na ang Lumikha, na pinupuri magpakailanman. Amen. 26 Dahil dito, ibinigay sila ng Diyos sa mga mahahalay na pagnanasa, sapagkat ipinagpalit ng kanilang mga kababaihan ang kanilang likas na kaugnayan sa kung ano ang laban sa likas, 27 Gayon din, iniwan ng mga kalalakihan ang kanilang likas na kaugnayan sa mga babae at nag-aalab sila sa kanilang pagnanasa sa kapwa lalaki. Sila ang mga lalaking gumawa ng kahalayan sa mga kapwa lalaki, at tumanggap sa kanilang sarili ng parusa na nararapat sa kanilang kabuktutan. 28 Dahil ayaw nilang magkaroon ng Diyos sa kanilang kamalayan, hinayaan niya sila sa mahahalay na pag-iisip, upang gawin nila ang mga bagay na hindi nararapat. 29 Napuno sila ng pawang kawalan ng katuwiran, kasamaan, kasakiman at kahalayan. Puno sila ng inggit, pagpatay, pag-aawayan, pandaraya at mga masasamang hangarin. 30 Sila ay mga tsismoso, mga mapanirang puri at nasusuklam sa Diyos. Sila ay mararahas, mayayabang, at mapagmataas. Mga manlilikha sila ng kasamaan at suwail sa mga magulang. 31 Wala silang pang-unawa, hindi mapagkakatiwalaan, walang pagmamahal at walang awa. 32 Nauunawaan nila ang mga tuntunin ng Diyos, na ang mga gumagawa ng ganoong mga bagay ay karapat-dapat sa kamatayan. Ngunit hindi lamang nila ginagawa ang mga ganitong bagay, sumasang-ayon din sila sa iba na gumagawa nito.

Gawing tunay na pag-aaral ang pagbabasa

Mag-sign up para mag-bookmark ng mga talata, gumawa ng tala, at mag-aral gamit ang AI tools.

Mag-sign Up Mag-log In
Piliin ang susunod mong hakbang pagkatapos ng kabanatang ito Magpatuloy sa pagbabasa, pumili ng plano, o magpatuloy sa pag-aaral gamit ang AI.
Basahin ang susunod na kabanata Romans 2 in Tagalog Unlocked Literal.

Mga Plano sa Pagbasa

Pumili ng plano kung gusto mong gawing paulit-ulit na gawi ang kabanatang ito.

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Magpatuloy sa AI study kung may mga tanong o mas malalim pa sa isang pagbabasa ang teksto.
Sundin ang mga temang binubuksan ng kabanatang ito Mga kaugnay na topic hub para sa mas malalaking tanong na maaaring nabuksan ng kabanatang ito.
Mag-browse ng lahat ng mga paksa

Bible passages about faith

A curated study hub for readers searching for faith, trust, assurance, and living dependence on God.

Bible passages about holiness

A curated Bible hub for readers searching for holiness, consecration, obedience, and life set apart for God.

Bible passages about identity

A curated Bible hub for readers searching for identity, belonging, adoption, purpose, and new life in Christ.

Bible passages about salvation

A curated Bible hub for readers searching for salvation, grace, new birth, rescue from sin, and life in Christ.