Proverbs 26

Basahin ang kabanatang ito nang may layunin

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Proverbs 26 is a portrait gallery of people not to become. Verses 1 to 12 describe the fool in a string of similes: honor on him is like snow in summer, a proverb in his mouth hangs like a lame man's legs, and, in the line everyone remembers, he returns to his folly as a dog returns to its vomit. Verses 13 to 16 mock the sluggard, who imagines a lion in the road and turns on his bed like a door on its hinges. Verses 17 to 28 turn to the troublemaker: the meddler who grabs a dog by the ears, the prankster who says "I was only joking," the gossip whose words go down like choice morsels, and the flatterer whose smooth speech hides seven abominations.

Buksan ang komentaryo ng kabanata

Proverbs 26 is the funniest chapter in the Bible and one of the sharpest. It is built almost entirely out of comparisons, and the comparisons are unforgettable: snow in summer, a stone tied into a sling, a thorn in a drunkard's hand, a dog grabbed by the ears, a door turning on its hinges, a man too lazy to lift his hand from the dish to his mouth. The first twelve verses are about the fool, and they are less interested in defining him than in showing how everything goes wrong around him. Give him honor and it does not fit; send a message by him and you might as well cut off your own feet; put a proverb in his mouth and it hangs there useless. In the middle sit two verses that say opposite things back to back, do not answer a fool according to his folly, answer a fool according to his folly, and the book leaves them there on purpose, because knowing which one applies is what wisdom is. The sluggard gets four verses, each more absurd than the last, ending with the observation that he thinks himself wiser than seven sensible men. Then the chapter turns to the people who make life miserable for others: meddlers, pranksters who hurt people and call it a joke, gossips, quarrelers who keep the fire going, and, most dangerous of all, the person who speaks graciously while storing up hatred. The last verse could stand as a summary of the whole collection: a lying tongue hates the people it crushes, and a flattering mouth causes ruin.

Historical and literary context

The chapter belongs to the second Solomonic collection, which 25:1 says was copied out by the men of King Hezekiah of Judah around 700 BC. That places its editing in a period of religious reform and literary activity, when the court gathered older sayings for the training of officials. The proverbs assume a small-town world of shared roads, neighbors' quarrels, hired labor, and messengers sent by hand. Egyptian and Mesopotamian wisdom texts have close parallels to the sayings on the fool and the sluggard, and the form here, an image in the first half of the line and its application in the second, is the standard pattern of the comparative proverb.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 12 form a unit on the fool, framed by "honor" in verse 1 and the man "wise in his own eyes" in verse 12, with the famous contradictory pair of verses 4 and 5 near its center. Verses 13 to 16 are four sayings on the sluggard, climaxing in his estimate of himself as wiser than seven wise men. Verses 17 to 19 warn against meddling and dangerous jokes. Verses 20 to 22 treat gossip and quarrelling as fuel for fire. Verses 23 to 26 describe the hateful man whose speech is a glaze over cheap clay. Verses 27 and 28 close with the pit that swallows its digger and the lying tongue.

Why this chapter matters

Verses 4 and 5 are the most famous pair in Proverbs and the clearest lesson in how the book works: wisdom is not a rule but a judgment about which rule fits the moment. Ancient rabbis debated whether the contradiction disqualified the book and concluded that both sayings are true in different situations. Verse 11 was quoted by Peter, in 2 Peter 2:22, for people who return to old ways. Verse 12 makes self-assurance a worse condition than folly, a theme that runs through the whole book. Verse 20, "without gossip, a conflict ceases," is the standard biblical text against gossip.

Interpretive tension to watch

The tension the chapter announces in verses 4 and 5 it never resolves, and that is the point: the reader must decide when answering a fool makes you like him and when silence lets him think he has won. Verse 2 promises that an undeserved curse does not land, and verse 27 that the pit catches its digger, but the rest of Proverbs, and books like Job, know that this does not always happen quickly. The sayings describe how the world tends to go, not a guarantee of how it will go in every case.

Mga tanong para sa kabanatang ito

  • Verses 4 and 5 give opposite advice about answering a fool. How do you decide which applies in a given conversation?
  • The sluggard invents a lion in the road. What excuses serve that purpose today?
  • Verse 22 says gossip goes down like choice morsels. Why is it so hard to refuse?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

1 Tulad ng niyebe sa tag-araw o ulan sa panahon ng tag-ani, ang isang hangal na hindi karapat-dapat sa karangalan. 2 Gaya ng isang maya na mabilis na nagpapalipat-lipat at ng layanglayang na humahagibis kapag sila ay lumilipad, gayundin hindi tatalab ang isang sumpa na hindi nararapat. 3 Ang latigo ay para sa kabayo, ang kabisada ay para sa asno, at ang pamalo ay para sa likod ng mga hangal. 4 Huwag sagutin ang isang hangal at sumali sa kanyang kahangalan, o magiging tulad ka niya. 5 Sumagot sa isang hangal at sumali sa kaniyang kahangalan upang hindi siya maging marunong sa kaniyang sariling paningin. 6 Sinumang magpadala ng isang mensahe sa pamamagitan ng kamay ng isang hangal ay pinuputol ang kaniyang sariling mga paa at umiinom nang karahasan. 7 Ang mga binti ng isang paralitiko na nakabitin ay tulad ng isang kawikaan sa bibig ng mga hangal. 8 Ang pagtatali ng bato sa isang tirador ay gaya ng pagbibigay karangalan sa isang hangal. 9 Ang halamang tinik na hawak ng isang lasing ay tulad ng isang kawikaan sa bibig ng mga hangal. 10 Ang isang mamamana na sumusugat ng lahat ay tulad ng isang umuupa ng isang hangal o ng kahit sinumang dumadaan. 11 Gaya ng isang asong bumabalik sa kanyang sariling suka, ganoon din ang isang hangal na inuulit ang kanyang kahangalan. 12 Nakikita mo ba ang taong marunong sa kanyang sariling paningin? Higit na may pag-asa ang isang hangal kaysa sa kanya. 13 Ang tamad na tao ay nagsasabing, “May isang leon sa kalsada! May isang leon sa pagitan ng mga lantad na lugar! 14 Kung paanong ang isang pinto ay bumabaling sa kaniyang bisagra, ang tamad na tao naman ay sa ibabaw ng kaniyang kama. 15 Nilalagay ng isang tamad na tao ang kaniyang kamay sa pagkain, pero wala siyang lakas na isubo ito sa kaniyang bibig. 16 Ang tamad na tao ay mas marunong sa kanyang paningin kaysa sa pitong lalaking may kakayahang kumilatis. 17 Tulad ng isang humahawak ng mga tainga ng isang aso ay isang taong dumadaan na nagagalit sa alitan na hindi kanya. 18 Tulad ng isang baliw na pumapana ng nagliliyab na mga palaso, 19 ay ang isang nandaraya ng kanyang kapwa at nagsasabing, “Di ba't nagbibiro lang ako?” 20 Dahil sa kakulangan ng gatong, namamatay ang apoy, at kung saan walang tsismoso, tumitigil ang pag-aaway. 21 Tulad ng isang uling na nagbabaga at panggatong ay sa apoy, ganoon din ang isang palaaway na tao na nagpapasiklab ng alitan. 22 Ang mga salita ng isang tsismoso ay tulad ng masarap na mga pagkain; bumababa sila sa kaloob-loobang mga bahagi ng katawan. 23 Ang pampakintab na bumabalot sa isang banga ay tulad ng nagbabagang mga labi at isang napakasamang puso. 24 Ang isang namumuhi sa iba ay kinukubli ang kanyang damdamin sa pamamagitan ng kaniyang mga labi at nag-iimbak ng panlilinlang sa kaniyang sarili. 25 Magiliw siyang mangungusap, pero huwag siyang paniwalaan, dahil may pitong mga pagkasuklam sa kaniyang puso. 26 Kahit na natatakpan ng panlilinlang ang kaniyang pagkamuhi, ang kaniyang kabuktutan ay malalantad sa kapulungan. 27 Sinumang gumagawa ng isang hukay ay mahuhulog dito at ang bato ay gugulong pabalik sa taong tumulak nito. 28 Ang isang nagsisinungaling na dila ay namumuhi sa mga taong dinudurog nito at ang nambobolang bibig ay nagiging dahilan ng pagkawasak.

Gawing tunay na pag-aaral ang pagbabasa

Mag-sign up para mag-bookmark ng mga talata, gumawa ng tala, at mag-aral gamit ang AI tools.

Piliin ang susunod mong hakbang pagkatapos ng kabanatang ito Magpatuloy sa pagbabasa, pumili ng plano, o magpatuloy sa pag-aaral gamit ang AI.
Sundin ang mga temang binubuksan ng kabanatang ito Mga kaugnay na topic hub para sa mas malalaking tanong na maaaring nabuksan ng kabanatang ito.