Matthew 10

Basahin ang kabanatang ito nang may layunin

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Matthew 10 is Jesus' mission discourse. He gives the twelve disciples authority over sickness and unclean spirits, names them, and sends them to the lost sheep of Israel with the message that the kingdom of heaven is near. The instructions cover travelling light, accepting hospitality, and shaking the dust off towns that refuse. Then the horizon widens: they will be flogged, tried before governors, betrayed by family, and hated for his name, yet the Spirit will give them words, and the Father who counts sparrows has numbered every hair on their heads. The chapter ends with the cost of discipleship, a cross to carry and a life to lose, and the reward for anyone who gives a disciple a cup of cold water.

Buksan ang komentaryo ng kabanata

Matthew 10 is the second of the five great speeches that give Matthew's Gospel its shape, and it is the one about being sent. Jesus has just looked at the crowds like sheep without a shepherd and told his disciples to pray for workers; now he makes them the workers. He gives the Twelve his own authority over disease and demons, names them, and sends them out with almost nothing: no money, no bag, no second tunic, no staff. They are to announce that the kingdom is near, heal, and move on, blessing the homes that welcome them and shaking the dust off the ones that do not. Then the speech changes register. It stops describing a short tour of Galilean villages and starts describing a lifetime. They will be handed over to councils, flogged in synagogues, dragged before governors, betrayed by their own brothers. Matthew has folded into this chapter words that Mark keeps for the end of the age, so that every later reader hears the instructions as addressed to them. The center of the speech is a small argument about fear. Do not fear the people who can only kill the body. Two sparrows sell for a penny and not one falls without your Father; the hairs of your head are counted; you are worth more than many sparrows. From there Jesus goes to the hardest words in the chapter, the sword that divides families and the cross that each follower must carry, and then, almost gently, to the last line: a cup of cold water given to one of these little ones will not lose its reward.

Historical and literary context

Matthew gathers into one speech material that Mark and Luke spread across several settings, including sayings about persecution that Mark places in Jesus' teaching about the end of the age. The result reads as instructions for two audiences at once: the Twelve on their first tour of Galilean villages around AD 30, and Matthew's own church a generation later, facing synagogue discipline and Roman courts. The restriction to Israel in verse 5 reflects the first mission; the trials before governors and kings in verse 18 reflect the later one. Travelling teachers who depended on hospitality were a familiar feature of the Jewish and Greco-Roman world, and the rules about staying in one house and accepting what is offered echo that practice.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 4 give the authority and the names of the Twelve. Verses 5 to 15 give the marching orders: the audience, the message, the miracles, the packing list, and the response to welcome or rejection. Verses 16 to 23 predict persecution by courts, synagogues, and families, with the promise of the Spirit's help and the command to flee to the next town. Verses 24 to 33 argue from the disciple's likeness to the master, the sparrows, and the numbered hairs, to the call to confess Christ without fear. Verses 34 to 39 speak of the sword that divides families and the cross that must be carried. Verses 40 to 42 close with the rewards of receiving a disciple.

Why this chapter matters

This is the chapter that defines Christian mission as both sent and costly. "Freely you have received; freely give" in verse 8 shaped the church's refusal to charge for the gospel. "Sheep among wolves, shrewd as snakes and innocent as doves" in verse 16 is the classic description of the believer's posture in a hostile world. The sparrows and the numbered hairs of verses 29 to 31 have comforted the persecuted for two thousand years. "Whoever finds his life will lose it" in verse 39 is one of the most repeated sayings of Jesus, appearing in some form in all four Gospels.

Interpretive tension to watch

Verse 23 says the disciples will not finish the towns of Israel before the Son of Man comes, a line that has been read as the resurrection, the fall of Jerusalem in AD 70, or the final return, none of which fits without remainder. Verse 5 restricts the mission to Israel while 28:19 sends the church to all nations; Matthew presents this as a sequence, not a contradiction. The sword of verse 34 sits uneasily beside the Prince of Peace until one notices that Jesus is describing the effect of loyalty to him on families, not a method he recommends.

Mga tanong para sa kabanatang ito

  • Jesus tells the Twelve to take no money, bag, or spare clothes. What does depending on the hospitality of strangers do to the way a message is delivered?
  • Verses 28 to 31 place "do not be afraid" next to a warning about the One who can destroy soul and body. How do those two fears relate?
  • The chapter says loyalty to Jesus will divide households. How should a disciple hold that alongside the command to honor father and mother?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

1 Tinawag ni Jesus ang kaniyang labindalawang alagad nang magkakasama at binigyan sila ng kapangyarihan laban sa mga masasamang espiritu, upang palayasin ang mga ito, at upang pagalingin ang lahat ng uri ng karamdaman at lahat ng uri ng sakit. 2 Ngayon ito ang mga pangalan ng labindalawang apostol: Ang una, si Simon (na siya ring tinatawag niyang Pedro), at si Andres na kaniyang kapatid; si Santiago na anak ni Zebedeo, at si Juan na kaniyang kapatid; 3 si Felipe, at si Bartolome; si Tomas, at si Mateo na maniningil ng buwis; si Santiago na anak ni Alpeo, at si Tadeo; 4 si Simon na Makabayan, at si Judas Escariote na siyang magkakanulo sa kaniya. 5 Ipinadala ni Jesus ang labindalawang ito. Tinagubilinan niya ang mga ito at sinabi, “Huwag kayong pumunta sa alin mang lugar na tinitirhan ng mga Gentil, at huwag kayong papasok sa alin mang bayan ng mga Samaritano. 6 Sa halip, pumunta kayo sa mga nawawalang tupa sa sambahayan ng Israel. 7 At sa pagpunta ninyo, ipangaral ninyo at sabihing, 'Ang kaharian ng langit ay nalalapit na.' 8 Pagalingin ninyo ang may sakit, buhayin ang patay, linisin ang mga ketongin, at palayasin ang mga demonyo. Tumanggap kayo nang walang bayad, ipamigay ninyo nang walang bayad. 9 Huwag kayong magdala ng anumang ginto, pilak o tanso sa inyong mga pitaka. 10 Huwag kayong magdala ng panglakbay na lalagyan, o dagdag na tunika, ni sandalyas, o di kaya'y tungkod, sapagkat nararapat sa manggagawa ang kaniyang pagkain. 11 Anumang lungsod o nayon ang inyong mapuntahan, hanapin ninyo ang karapat-dapat at manatili kayo doon hanggang sa kayo ay aalis. 12 Pagpasok ninyo sa bahay, batiin ninyo ang mga nandoon. 13 Kung ang bahay ay karapat-dapat, pumaroon ang inyong kapayapaan. Ngunit kung ito ay hindi karapat-dapat, hayaan ninyong bumalik ang inyong kapayapaan sa inyo. 14 Sa mga hindi naman tumatanggap sa inyo o nakikinig sa inyong mga salita, kapag kayo ay umalis sa bahay o lungsod na iyon, pagpagin ninyo ang mga alikabok mula sa inyong mga paa. 15 Totoo itong sinasabi ko sa inyo, mas mapagtitiisan pa ang lupain ng Sodoma at Gomorra sa araw ng paghuhukom kaysa sa lungsod na iyon. 16 Tingnan ninyo, ipadadala ko kayo na parang mga tupa sa kalagitnaan ng mga asong lobo, kaya maging marunong kayo tulad ng mga ahas at hindi mapanakit tulad ng mga kalapati. 17 Mag-ingat kayo sa mga tao! Dadalhin nila kayo sa mga konseho, at hahagupitin nila kayo sa kanilang mga sinagoga. 18 At kayo ay dadalhin at ihaharap sa mga gobernador at mga hari dahil sa akin, bilang patotoo sa kanila at sa mga Gentil. 19 Kapag dinala nila kayo, huwag kayong mabahala kung paano o kung ano ang inyong sasabihin, sapagkat ibibigay sa inyo ang mga dapat ninyong sabihin sa oras na iyon. 20 Sapagkat hindi kayo ang magsasalita subalit ang Espiritu ng inyong Ama ang siyang magsasalita sa inyo. 21 Dadalhin ng kapatid ang kaniyang kapatid sa kamatayan, at ang ama sa kaniyang anak. Sasalungat ang mga anak laban sa kanilang mga magulang at ipapapatay nila sila. 22 Kamumuhian kayo ng lahat dahil sa aking pangalan. Ngunit sinuman ang makapagtitiis hanggang huli, ang taong iyon ay maliligtas. 23 Kapag inusig nila kayo sa lungsod na ito, tumakas kayo sa kabila, sapagkat totoo itong sinasabi ko sa inyo, hindi ninyo matatapos na puntahan ang mga lungsod ng Israel bago dumating ang Anak ng Tao. 24 Ang alagad ay hindi nakahihigit sa kaniyang guro, ni mas mataas ang lingkod sa kaniyang amo. 25 Sapat na ang alagad ay maging katulad ng kaniyang guro, at ang lingkod na katulad ng kaniyang amo. Kung tinawag nilang Beelzebub ang amo ng bahay, gaano pa kaya nila ipapahiya ang buo niyang sambahayan! 26 Samakatwid huwag ninyo silang katakutan, sapagkat walang lihim ang hindi nabubunyag, at walang natatago na hindi malalaman. 27 Ang sinabi ko sa inyo sa kadiliman ay sabihin sa liwanag, at kung anong narinig ninyo ng mahina sa inyong tainga, ipahayag sa ibabaw ng mga bubungan. 28 Huwag kayong matakot sa mga pumapatay ng katawan ngunit walang kakayahang pumatay ng kaluluwa. Sa halip, matakot kayo sa kaniya na kayang makapupuksa ng kaluluwa at katawan sa impyerno. 29 Hindi ba ang dalawang maya ay ibinenta sa isang baryang maliit ang halaga? Ngunit wala ni isa sa kanila ang nalaglag sa lupa na hindi nalalaman ng Ama. 30 At kahit na ang mga buhok ng inyong ulo ay bilang lahat. 31 Huwag kayong matakot. Mas mahalaga kayo kaysa sa maraming maya. 32 Samakatwid ang lahat na kumikilala sa akin sa harap ng mga tao ay kikilalanin ko din sa harap ng Ama na nasa langit. 33 Ngunit ang magtanggi sa akin sa harap ng mga tao ay itatanggi ko din sa harap ng aking Ama na nasa langit. 34 Huwag ninyong isipin na pumarito ako sa lupa upang magbigay ng kapayapaan. Hindi ako dumating upang magbigay ng kapayapaan, kundi isang espada. 35 Sapagkat naparito ako upang paglabanin ang isang lalaki sa kaniyang ama, at ang anak na babae laban sa kaniyang ina, at ang manugang na babae laban sa kaniyang biyenan na babae. 36 Ang magiging kaaway ng tao ay kaniyang sariling sambahayan. 37 Ang nagmamahal sa kaniyang ama at ina nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. Ang nagmamahal sa kaniyang anak na lalaki at babae nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. 38 Ang hindi nagbubuhat ng kaniyang krus at sumunod sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. 39 Ang naghahanap ng kaniyang buhay ay mawawalan nito. Ngunit ang mawawalan ng buhay nang dahil sa akin ay makahahanap nito. 40 Ang tumatanggap sa inyo ay tumatanggap sa akin, at ang tumatanggap sa akin ay tumatanggap din sa kaniya na nagsugo sa akin. 41 Ang tumatanggap sa isang propeta dahil isang propeta siya ay makatatanggap ng gantimpalan ng isang propeta. At siya na tumatanggap sa isang matuwid na tao dahil matuwid na tao siya ay makatatanggap ng gantimpala ng isang matuwid na tao. 42 Sinuman ang magbibigay sa isa sa mga hamak na mga ito, kahit na isang basong malamig na tubig upang inumin, dahil isa siyang alagad, totoo itong sasabihin ko sa inyo, hindi maaring mawala sa kaniya ang kaniyang gantimpala.”

Gawing tunay na pag-aaral ang pagbabasa

Mag-sign up para mag-bookmark ng mga talata, gumawa ng tala, at mag-aral gamit ang AI tools.

Piliin ang susunod mong hakbang pagkatapos ng kabanatang ito Magpatuloy sa pagbabasa, pumili ng plano, o magpatuloy sa pag-aaral gamit ang AI.
Sundin ang mga temang binubuksan ng kabanatang ito Mga kaugnay na topic hub para sa mas malalaking tanong na maaaring nabuksan ng kabanatang ito.