Lamentations 3

Basahin ang kabanatang ito nang may layunin

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Lamentations 3 is the center of the Bible's darkest book and the place where hope breaks through. A single voice, "the man who has seen affliction," describes God as a bear in ambush and an archer who has made him a target, then stops, remembers, and says the words that generations have prayed at dawn: "His mercies never fail. They are new every morning." The chapter does not end the grief. It shows how to hold grief and faithfulness in the same hands.

Buksan ang komentaryo ng kabanata

Lamentations 3 is the poem people quote without knowing where it comes from. "His mercies are new every morning" is printed on mugs and sung in churches, and almost no one who says it knows that it was written in a burned city by a man who had just described God as a bear waiting to tear him apart. That setting is the point. The chapter is a triple acrostic, twenty-two letters with three lines each, and the discipline of the form holds together what grief would otherwise scatter. For twenty verses the speaker catalogs affliction with God as its author: darkness, broken bones, a walled path, a prayer shut out, teeth ground with gravel. Then one word: "Yet." He calls to mind what he knows about God apart from what he feels, and the poem becomes the Bible's clearest statement that hope is an act of memory. God is good to those who wait. He does not cast off forever. He does not willingly afflict. The chapter does not stay on that summit; it descends again into tears and a cry from the pit, and it ends asking God to deal with the enemies. That is what makes it trustworthy. It was written by someone who knew that morning mercies do not cancel the night, and who said so.

Mahahalagang sipi

Lamentations 3:1-9 Lamentations 3:19-26 Lamentations 3:31-33 Lamentations 3:40-42 Lamentations 3:55-58

Historical and literary context

Lamentations was written in the ruins of Jerusalem after the Babylonians destroyed the city and its temple in 586 BC. Tradition attributes it to Jeremiah, who had warned of the disaster and lived through it. The book is five poems of grief, and chapter 3 sits at its exact center. While the other chapters speak for the city, this one speaks in the first person, an individual sufferer who has absorbed the whole catastrophe into his own body and yet finds, in the middle of it, the character of God to hold on to.

How the chapter unfolds

The chapter is a triple acrostic: sixty-six verses in twenty-two groups of three, each group beginning with the next Hebrew letter. Verses 1 to 20 are unrelieved affliction, with God himself as the one who has walled the speaker in and shut out his prayer. Verses 21 to 39 turn on a single word, "Yet," and become the book's confession of hope: God's loving devotion, new mercies every morning, his goodness to those who wait, his reluctance to afflict. Verses 40 to 47 call the community to examine itself and confess. Verses 48 to 66 return to the individual: tears, a cry from the pit, a God who draws near and says "Do not be afraid," and a closing plea for justice against the enemies.

Why this chapter matters

This chapter is where the Bible teaches that lament and hope are not opposites. The speaker says "My strength has perished, along with my hope from the LORD" in verse 18 and "therefore I have hope" in verse 21, three verses apart, and both are true. The hinge is memory: "Yet I call this to mind." Hope here is not a feeling that arrives but an act of remembering who God is when nothing in view supports it. Verses 22 and 23 became the hymn "Great Is Thy Faithfulness," and verse 33, "He does not willingly afflict or grieve the sons of men," is one of Scripture's most tender statements about God's heart in judgment.

Interpretive tension to watch

The same chapter that says God does not willingly afflict also describes him as a bear lying in wait and an archer who has pierced the speaker. How can both be held? The poem does not resolve the tension by softening either side. It places God's severity and God's compassion in the same alphabet, and it asks the reader to wait, examine, confess, and hope rather than to explain.

Mga tanong para sa kabanatang ito

  • Verse 21 turns the whole chapter with "Yet I call this to mind." What do you deliberately call to mind when your circumstances argue against hope?
  • The speaker describes God as his afflicter and, a few verses later, as the one whose mercies never fail. How do you read that honesty about God?
  • Verses 40 and 41 move from "I" to "us." Why might the poet turn from personal grief to communal confession at this point?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

Idagdag sa Mga Tala
1 Ako ay isang taong nakakita ng paghihirap sa ilalim ng pamalo ng matinding galit ni Yahweh. 2 Itinaboy niya ako at pinalakad sa kadiliman sa halip na liwanag. 3 Tunay siyang bumaling laban sa akin, buong araw niyang ibinabaling ang kamay niya laban sa akin. 4 Ang aking laman at balat ay ginutay niya, ang aking mga buto ay binali niya. 5 Gumawa siya ng mga gawaing paglusob na sa akin ay laban, at pinaligiran ako ng kapaitan at kahirapan. 6 Sa mga madilim na lugar niya ako pinatira, tulad nilang mga patay na noon pa. 7 Gumawa siya ng pader sa paligid ko at hindi ako makatakas. Pinabigat niya ang aking mga posas. 8 Kahit na tumawag at sumigaw ako ng tulong, aking mga panalangin ay kaniyang kinukulong. 9 Hinarangan niya ang aking landas ng mga pader na gawa sa sinibak na bato, hindi tuwid ang bawat daanang aking tinatahak. 10 Tulad siya ng osong naghihintay upang tambangan ako, isang leon na nasa pagtatago. 11 Inilihis niya ang mga landas ko. Ginugutay at pinapabayaan niya ako. 12 Iniunat niya ang kaniyang pana at minarkahan ako bilang tudlaan ng palaso. 13 Ipinadala niya ang mga palaso mula sa kaniyang sisidlan upang pumasok sa aking mga bato. 14 Ako ay naging katatawanan sa lahat ng aking mga kababayan, ang paksa sa mapanuyang awit nila sa araw-araw. 15 Pinuno niya ako ng kapaitan at pinilit painumin ng ajenjo. 16 Dinurog niya ang aking mga ngipin ng bato, sa alikabok ay isinubsob niya ako. 17 Sa aking buhay ay tinanggal mo ang kapayapaan, hindi ko na maalala pa ang alinmang kaligayahan. 18 Kaya sinabi ko, “Ang aking tatag ay nawala na at ang aking pag-asa kay Yahweh ay naubos na.” 19 Inaalala ko ang aking kahirapan at ang aking pagkaligaw sa ajenjo at kapaitan. 20 Tiyak na ito ay aking inaalala, at sa loob ko ay yumuyukod ako sa kawalan ng pag-asa. 21 Ngunit ito ang aking inaalala, at ito ang dahilang ako ay may pag-asa: 22 Ito ay sa pamamagitan ng katapatan sa kasunduan ni Yahweh kaya hindi tayo nalipol, sapagkat ang kaniyang mga kilos ng kahabagan ay hindi nagwakas. 23 Ang mga kilos ng kahabagan niya ay muling nagaganap sa bawat umaga, katapatan mo ay dakila! 24 “Si Yahweh ay aking mana,” sinabi ko sa aking sarili, kaya aasa ako sa kaniya. 25 Si Yahweh ay mabuti sa sinumang naghihintay sa kaniya, sa buhay na naghahanap sa kaniya. 26 Mabuti ang maghintay sa pagliligtas ni Yahweh nang tahimik. 27 Mabuti sa isang tao na ang pamatok sa kaniyang kabataan ay kaniyang natitiis. 28 Hayaan siyang manahimik at umupong mag-isa, dahil inilagay ito ni Yahweh sa kaniya. 29 Hayaang ilagay niya sa alikabok ang bibig niya, at marahil mayroong pag-asa. 30 Hayaang ang kaniyang pisngi ay ibigay niya sa sinumang humahampas sa kaniya. Hayaang mapuno siya ng kahihiyan, 31 sapagkat hindi siya tatanggihan ng Panginoon magpakailanman! 32 Sapagkat kahit na nagdadala siya ng kalungkutan, nagpapakita rin siya ng kahabagan na lumalabas mula sa kaniyang kadakilaan ng kaniyang katapatan sa kasunduan. 33 Sapagkat hindi siya nagmamalupit mula sa kaniyang puso, o nagpapahirap sa mga anak ng mga tao. 34 Sa pagdurog sa lahat ng mga bihag sa lupa sa ilalim ng kaniyang paa, 35 sa paglihis sa katarungan ng mga tao sa harapan ng mukha ng Kataas-taasan, 36 sa paghadlang sa isang tao sa kaniyang katwiran—hindi ba nakikita ng Panginoon? 37 Sino ang nagsasalita at nangyayari kapag hindi ito iniutos ng Panginoon? 38 Hindi ba parehong kapahamakan at katagumpayan ay nagmumula sa bibig ng Kataas-taasan? 39 Paano makakadaing ang sinumang taong nabubuhay? Paaano makakadaing ang sinumang tao tungkol sa kaparusahan ng kaniyang mga kasalanan? 40 Siyasatin at suriin natin ang ating mga pamamaraan, at muling manumbalik kay Yahweh. 41 Itaas natin ang ating mga puso at mga kamay sa Diyos sa kalangitan at manalangin: 42 “Laban sa iyo kami ay nagkasala at naghimagsik, kaya kami ay hindi mo pinatawad. 43 Tinakpan mo ang iyong sarili ng galit at hinabol kami. Pinagpapatay mo kami, at hindi mo kami kinahabagan. 44 Tinakpan mo ang iyong sarili ng ulap, upang walang panalangin ang makakalampas. 45 Ginawa mo kaming mga taong itinakwil at dumi sa iba't ibang mga lahi. 46 Ibinuka ng lahat ng aming mga kaaway ang kanilang bibig nang may pangungutya laban sa amin. 47 Dumating sa amin ang takot sa hukay, pagkasira at pagkaluray.” 48 Umaagos ng daloy ng tubig ang mata ko dahil sa pagkaluray ng anak na babae ng mga kababayan ko. 49 Umaagos ang mga mata ko, at hindi tumitigil ang mga ito, sapagkat wala itong katapusan 50 hanggang sa tumunghay at tumingin si Yahweh mula sa kalangitan. 51 Nagbibigay ng matinding sakit sa aking buhay ang mata ko dahil sa lahat ng mga anak na babae sa lungsod ko. 52 Walang tigil akong tinutugis tulad ng isang ibon ng aking mga kaaway nang walang dahilan. 53 Sinira nila sa balon ang buhay ko at sa ibabaw ko ay naglagay ng isang bato. 54 Dumaloy ang tubig sa aking ulo, sinabi ko, “Nilagot ako!” 55 Tinawag ko ang iyong pangalan, Yahweh, mula sa pinakamababang hukay. 56 Narinig mo ang aking tinig nang sinabi ko, “Huwag mong itago ang iyong tainga sa aking pagtawag ng tulong, sa aking pagsigaw ng saklolo! 57 Lumapit ka sa araw na tinawag kita, sinabi mo sa akin, “Huwag kang mangamba!” 58 Panginoon, ipinagtanggol mo ako nang ako ay nasa paglilitis para sa buhay ko, iniligtas mo ang buhay ko! 59 Yahweh, nakita mo ang kanilang pang-aapi sa akin. Hatulan mo nang makatarungan ang aking usapin. 60 Nakita mo ang lahat kanilang mga kilos ng paghihiganti, lahat ng kanilang binabalak laban sa akin. 61 Narinig mo ang panghahamak nila, Yahweh, at lahat ng kanilang mga balak tungkol sa akin. 62 Narinig mo ang mga labi ng mga tumindig laban sa akin, narinig mo ang kanilang malalim na kaisipang laban sa akin sa buong araw. 63 Maging sa kanilang pag-upo o sa kanilang pagtayo, tingnan mo Yahweh! Ako ang paksa sa kanilang awit ng pangungutya. 64 Gumanti ka sa kanila, Yahweh, gaya ng pinsalang ginawa ng kanilang mga kamay. 65 Lagyan mo ng takot ang kanilang mga puso, lagyan mo sila ng sumpa. 66 Habulin mo sila sa iyong galit at lipulin mo sila saanman sa ilalim ng kalangitan, Yahweh!

Gawing tunay na pag-aaral ang pagbabasa

Mag-sign up para mag-bookmark ng mga talata, gumawa ng tala, at mag-aral gamit ang AI tools.

Mag-sign Up Mag-log In
Piliin ang susunod mong hakbang pagkatapos ng kabanatang ito Magpatuloy sa pagbabasa, pumili ng plano, o magpatuloy sa pag-aaral gamit ang AI.
Basahin ang susunod na kabanata Lamentations 4 in Tagalog Unlocked Literal.

Mga Plano sa Pagbasa

Pumili ng plano kung gusto mong gawing paulit-ulit na gawi ang kabanatang ito.

Magtanong sa AI tungkol sa kabanatang ito

Magpatuloy sa AI study kung may mga tanong o mas malalim pa sa isang pagbabasa ang teksto.
Sundin ang mga temang binubuksan ng kabanatang ito Mga kaugnay na topic hub para sa mas malalaking tanong na maaaring nabuksan ng kabanatang ito.
Mag-browse ng lahat ng mga paksa

Bible passages about prayer

A curated Bible hub for readers searching for prayer, dependence, boldness before God, and persevering intercession.

Bible passages about wisdom

A curated Bible hub for readers searching for wisdom, discernment, fear of the Lord, and obedient living.

Bible passages about hope

A curated Bible hub for readers searching for hope, endurance, resurrection certainty, and final restoration.

Bible passages about grief

A curated Bible hub for readers searching for grief, mourning, tears, comfort, and hope in loss.