Matthew 16

Читайте цей розділ з наміром

Matthew 16 is the hinge of the Gospel. After refusing the Pharisees' demand for a sign and warning the disciples against their teaching, Jesus takes his followers north to Caesarea Philippi and asks who people say he is, and then who they say he is. Peter answers, "You are the Christ, the Son of the living God," and Jesus calls him blessed, names him the rock on which he will build his church, and gives him the keys of the kingdom. Then Jesus begins to speak of his coming suffering and death, Peter rebukes him, and Jesus calls Peter "Satan." The chapter closes with the call to deny oneself, take up the cross, and follow.

Відкрити коментар до розділу

Matthew 16 begins with people asking Jesus for proof and ends with Jesus asking his disciples for everything. The Pharisees and Sadducees want a sign from heaven; Jesus points out that they can read the sky but not the times and gives them only the sign of Jonah. In the boat the disciples worry about bread, and Jesus has to remind them of two feedings before they understand that he is warning them about teaching, not loaves. Then he takes them north, to a pagan city under Mount Hermon, and asks the question the Gospel has been building toward. Who do people say I am? A prophet, they answer, Elijah, Jeremiah, John. Who do you say I am? Peter answers for them all: the Christ, the Son of the living God. Jesus blesses him, names him the rock, promises a church that death itself will not overcome, and hands him the keys. And then, immediately, Jesus begins to tell them that the Christ must go to Jerusalem, suffer, and be killed, and Peter, still glowing from the blessing, takes him aside to correct him. Get behind me, Satan. You have in mind the things of men. The chapter ends with the terms that follow from a crucified Messiah: deny yourself, take up your cross, lose your life to find it, and ask what a person could possibly give in exchange for a soul.

Ключові місця

Matthew 16:13-20 Matthew 16:21-23 Matthew 16:24-27 Mark 8:27-33 John 6:68-69

Historical and literary context

Caesarea Philippi lay far to the north at the foot of Mount Hermon, a Gentile city named for Caesar and built beside a grotto sacred to the god Pan, a fitting place to ask who the true Son of God is. Popular opinion placed Jesus among the prophets returned; Peter's confession went further. The passion prediction that follows is the first of three in Matthew and marks the turn toward Jerusalem. The "keys" and the language of binding and loosing reflect the authority of a steward and of rabbinic rulings.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 4 are the demand for a sign and the answer of the sign of Jonah. Verses 5 to 12 are the misunderstanding about bread and the warning against the leaven, meaning the teaching, of the Pharisees and Sadducees. Verses 13 to 20 are the two questions at Caesarea Philippi, Peter's confession, the blessing, the rock, the church, the keys, and the command to silence. Verses 21 to 23 are the first prediction of suffering, Peter's rebuke, and Jesus's rebuke of Peter. Verses 24 to 28 are the terms of discipleship: deny yourself, take up the cross, lose your life to find it, and the coming of the Son of Man.

Why this chapter matters

Peter's confession is the first time a disciple names Jesus as the Christ and Son of God, and Jesus's reply contains the only extended use of the word "church" in the Gospels, with the promise that the gates of Hades will not prevail against it. The passage has been the center of Christian debate about Peter's role and the church's authority for centuries. The immediate fall from "blessed" to "Satan" is one of the Gospel's sharpest lessons: confessing Jesus as Christ is not the same as accepting a crucified Christ. And verses 24 to 26, on self-denial, the cross, and the worth of a soul against the whole world, define discipleship for every generation.

Interpretive tension to watch

Who or what is the rock on which the church is built: Peter himself, his confession, or Christ? Catholic, Orthodox, and Protestant readers have answered differently, and the Greek wordplay between Peter and rock allows the debate. Whatever the answer, the same chapter shows Peter both blessed and rebuked, which cautions against any reading that makes the rock infallible.

Запитання до цього розділу

Jesus asks who people say he is before asking who the disciples say he is. Why does the first question matter?
Peter goes from "blessed" to "Satan" in five verses. What did he get right, and what did he refuse?
What does it mean, in practice, that whoever wants to save his life will lose it and whoever loses it for Jesus's sake will find it?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

Додати до нотаток

1 En de Farizeen en Sadduceen tot Hem gekomen zijnde, en Hem verzoekende, begeerden van Hem, dat Hij hun een teken uit den hemel zou tonen. 2 Maar Hij antwoordde, en zeide tot hen: Als het avond geworden is, zegt gij: Schoon weder; want de hemel is rood; 3 En des morgens: Heden onweder; want de hemel is droevig rood. Gij geveinsden! het aanschijn des hemels weet gij wel te onderscheiden, en kunt gij de tekenen der tijden niet onderscheiden? 4 Het boos en overspelig geslacht verzoekt een teken; en hun zal geen teken gegeven worden, dan het teken van Jona, den profeet. En hen verlatende, ging Hij weg. 5 En als Zijn discipelen op de andere zijde gekomen waren, hadden zij vergeten broden mede te nemen. 6 En Jezus zeide tot hen: Ziet toe, en wacht u van den zuurdesem der Farizeen en Sadduceen. 7 En zij overlegden bij zichzelven, zeggende: Het is omdat wij geen broden mede genomen hebben. 8 En Jezus, dat wetende, zeide tot hen: Wat overlegt gij bij uzelven, gij kleingelovigen! dat gij geen broden mede genomen hebt? 9 Verstaat gij nog niet? en gedenkt gij niet aan de vijf broden der vijf duizend mannen; en hoevele korven gij opnaamt? 10 Noch aan de zeven broden der vier duizend mannen, en hoevele manden gij opnaamt? 11 Hoe verstaat gij niet, dat Ik u van geen brood gesproken heb, als Ik zeide, dat gij u wachten zoudt van den zuurdesem der Farizeen en Sadduceen. 12 Toen verstonden zij, dat Hij niet gezegd had, dat zij zich wachten zouden van den zuurdesem des broods, maar van de leer der Farizeen en Sadduceen? 13 Als nu Jezus gekomen was in de delen van Cesarea Filippi, vraagde Hij Zijn discipelen, zeggende: Wie zeggen de mensen, dat Ik, de Zoon des mensen, ben? 14 En zij zeiden: Sommigen: Johannes de Doper; en anderen: Elias; en anderen: Jeremia of een van de profeten. 15 Hij zeide tot hen: Maar gij, wie zegt gij, dat Ik ben? 16 En Simon Petrus, antwoordende, zeide: Gij zijt de Christus, de Zoon des levenden Gods. 17 En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Zalig zijt gij, Simon, Bar-Jona! want vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is. 18 En Ik zeg u ook, dat gij zijt Petrus, en op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten der hel zullen dezelve niet overweldigen. 19 En Ik zal u geven de sleutelen van het Koninkrijk der hemelen; en zo wat gij zult binden op de aarde, zal in de hemelen gebonden zijn; en zo wat gij ontbinden zult op de aarde, zal in de hemelen ontbonden zijn. 20 Toen verbood Hij Zijn discipelen, dat zij iemand zeggen zouden, dat Hij was Jezus, de Christus. 21 Van toen aan begon Jezus Zijn discipelen te vertonen, dat Hij moest heengaan naar Jeruzalem, en veel lijden van de ouderlingen, en overpriesteren, en Schriftgeleerden, en gedood worden, en ten derden dage opgewekt worden. 22 En Petrus, Hem tot zich genomen hebbende, begon Hem te bestraffen, zeggende: Heere, wees U genadig! dit zal U geenszins geschieden. 23 Maar Hij, Zich omkerende, zeide tot Petrus: Ga weg achter Mij, satanas! gij zijt Mij een aanstoot, want gij verzint niet de dingen, die Gods zijn, maar die der mensen zijn. 24 Toen zeide Jezus tot Zijn discipelen: Zo iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelven, en neme zijn kruis op, en volge Mij. 25 Want zo wie zijn leven zal willen behouden, die zal hetzelve verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal, om Mijnentwil, die zal hetzelve vinden. 26 Want wat baat het een mens, zo hij de gehele wereld gewint, en lijdt schade zijner ziel? Of wat zal een mens geven, tot lossing van zijn ziel? 27 Want de Zoon des mensen zal komen in de heerlijkheid Zijns Vaders, met Zijn engelen, en alsdan zal Hij een iegelijk vergelden naar zijn doen. 28 Voorwaar zeg Ik u: Er zijn sommigen van die hier staan, dewelke den dood niet smaken zullen, totdat zij den Zoon des mensen zullen hebben zien komen in Zijn Koninkrijk.