1 Corinthians 10

この章を意図をもって読む

1 Corinthians 10 warns a confident church with the story of Israel in the wilderness. All of them were baptized into Moses in the cloud and the sea, all ate the spiritual food and drank from the rock that was Christ, and most of them died in the desert anyway for their sins. Those things were written as warnings for us: the one who thinks he stands should take care, and God faithfully provides a way out of every temptation. Then Paul applies it: flee idolatry, because the Lord's cup and bread are a sharing in Christ and you cannot drink the cup of demons too. Market meat may be eaten freely, but not when a conscience is at stake. Whatever you do, do it to the glory of God.

章の解説を開く

1 Corinthians 10 is addressed to Christians who thought they were safe. They had knowledge, they had the sacraments, they knew an idol was nothing, and some of them were going to dinners in pagan temples to prove it. Paul answers with a history lesson. Our ancestors, he says, had it all: the cloud, the crossing of the sea, which was a kind of baptism, bread from heaven and water from a rock, which was a kind of communion, and Christ himself was the rock. And their bodies were scattered across the desert, because they made a calf and sat down to eat and drink and play, because they slept with the women of Moab, because they tested the Lord and grumbled against him. Those stories were written down for us, Paul says, the people on whom the end of the ages has arrived, so let the one who thinks he is standing watch his feet. Then comes the promise that has steadied more people than almost any other in the New Testament: no temptation has taken you that is not common to everyone, and God is faithful and will always leave a way out. From there the argument turns to the table. The cup we bless is a sharing in Christ's blood, the bread a sharing in his body, and because there is one loaf we are one body; a temple feast is a sharing with demons, and you cannot sit at both tables. In ordinary life, eat what the market sells and what your neighbor serves, and stop only when someone else's conscience is on the line. Do it all, Paul ends, for the glory of God.

主要な箇所

1 Corinthians 10:1-13 1 Corinthians 10:14-22 1 Corinthians 10:23-30 1 Corinthians 10:31-33 1 Corinthians 8:4-13 Numbers 25:1-9

Historical and literary context

Paul wrote from Ephesus around AD 54 or 55 to a church in a city full of temples, where most meat sold in the market had passed through a sacrifice and where civic and social life revolved around dinners in temple precincts. Some Corinthians, confident in their knowledge that idols were nothing, were attending such feasts, and this chapter closes the argument that began in chapter 8. The wilderness events, the golden calf with its eating and revelry, the plague after Baal-peor, the snakes, and the deaths of the grumblers, come from Exodus and Numbers, and the rabbinic tradition of a rock that followed Israel through the desert lies behind verse 4. The "cup of blessing" is the third cup of the Passover meal, taken into the Lord's Supper.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 5 recall the privileges of the wilderness generation and their deaths. Verses 6 to 10 list four sins to avoid, each with its wilderness precedent. Verses 11 to 13 draw the lesson, with the warning to the confident and the promise of a way of escape. Verses 14 to 22 argue from the Lord's Supper and Israel's altar that eating at an idol's table is participation with demons and provokes the Lord to jealousy. Verses 23 to 30 give practical rules: freedom to eat market meat and to dine with unbelievers, restraint when a conscience is in view. Verses 31 to 33 close with the glory of God, the avoidance of offense, and Paul's own example of seeking the good of many.

Why this chapter matters

Verse 13, "God is faithful; He will not let you be tempted beyond what you can bear," is one of the most quoted promises in the New Testament, and verse 31, "whatever you do, do it all to the glory of God," has been a motto of Christian vocation. Verses 16 and 17, the cup as a sharing in Christ's blood and the one loaf making many one body, are foundational for every theology of the Eucharist and of the church as one body. The chapter's reading of the exodus as a pattern for the church, with baptism and spiritual food and drink, established the typological reading of the Old Testament that runs through Christian interpretation.

Interpretive tension to watch

Verse 13 is often quoted as a promise about suffering, though it is about temptation, and readers must decide how far it reaches. Paul both affirms that idols are nothing and warns that pagan sacrifices involve demons, two positions he holds together but does not fully reconcile. The rule about not eating when someone points out the meat's origin, "the other one's conscience, I mean, not your own," is followed by questions in verses 29 and 30 that seem to argue the opposite, and interpreters differ on whether Paul is voicing a Corinthian objection. The rock that "accompanied them" reads a Jewish legend as Christ, which raises the question of how Paul uses Scripture.

この章のための質問

Israel had the cloud, the sea, the manna, and the rock, and still fell. What privileges tempt believers today to think they are safe?
"You cannot drink the cup of the Lord and the cup of demons too." What tables in your life compete with the Lord's table?
Paul gives up a freedom for the sake of someone else's conscience. When have you done that, and when should you not?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

ノートに追加

1 बंधूनो, तुम्हास हे माहीत असावे असे मला वाटते की, आपले सर्व पूर्वज मेघाखाली होते. ते सर्व तांबड्या समुद्रातून सुखरुप पार गेले. 2 मोशेचे अनुयायी म्हणून त्या सर्वाचा मेघात व समुद्रात बाप्तिस्मा झाला. 3 त्यांनी एकच आत्मिक अन्न खाल्ले. 4 व ते एकच आत्मिक पेय प्याले कारण ते त्यांच्यामागून चालणाऱ्या खडकातून पीत होते आणि तो खडक ख्रिस्त होता. 5 परंतु देव त्यांच्यातील पुष्कळ लोकांविषयी आनंदी नव्हता आणि त्यांची प्रेते अरण्यात पसरली होती. 6 आणि या गोष्टी आमच्यासाठी उदाहरण म्हणून घडल्या, कारण ज्याप्रमाणे त्यांनी वाईट गोष्टींची अपेक्षा केली, त्याप्रमाणे आपण वाईटाची इच्छा धरणारे लोक होऊ नये. 7 त्यांच्यापैकी काहीजण मूर्तीपुजक होते तसे होऊ नका. पवित्र शास्त्रात लिहिल्याप्रमाणे, “लोक खाण्यापिण्यास खाली बसले आणि ते मूर्तीसमोर शरीरासंबंधाच्या हेतूने नाच करण्यासाठी उठले.” 8 ज्याप्रमाणे त्यांच्यातील काहीजणांनी केले तसे व्यभिचार आपण करू नये. त्याचा परिणाम असा झाला की, एका दिवसात तेवीस हजार लोक मरण पावले. 9 आणि त्यांच्यातील काहीजणांनी पाहिली तशी आपण ख्रिस्ताची परीक्षा पाहू नये. याचा परिणाम असा झाला की, ते सापांकडून मारले गेले. 10 कुरकुर करू नका, ज्याप्रमाणे त्यांच्यातील काहीजणांनी केली, याचा परिणाम असा झाला की, ते मृत्युदूताकडून मारले गेले. 11 या गोष्टी त्यांच्याबाबतीत उदाहरणार्थ होत्या म्हणून घडल्या व त्या गोष्टी लिहिल्या गेल्या यासाठी की आम्ही ज्यांच्यावर युगाचा शेवट आला आहे अशा आपणासाठी त्या इशारा अशा व्हाव्यात 12 म्हणून मी खंबीरपणे उभा आहे असा जो विचार करतो त्याने आपण पडू नये म्हणून जपावे. 13 जे मनुष्यास सामान्य नाही अशा कोणत्याही परीक्षेने तुम्हास घेरले नाही. परंतु देव विश्वसनीय आहे. तुम्हास सहन करता येते त्यापलीकडे तो तुमची परीक्षा घेणार नाही. परंतु त्या परीक्षेबरोबर, त्यातून बाहेर पडण्याचा मार्गही तयार करील. म्हणजे तुम्हास सहन करणे शक्य होईल. 14 तेव्हा, माझ्या प्रियांनो, मूर्तीपूजा टाळा. 15 मी तुमच्याशी बुद्धीमान लोक समजून बोलत आहे. मी काय बोलत आहे याचा तुम्हीच न्याय करा. 16 जो “आशीर्वादाचा प्याला” आम्ही आशीर्वादित करण्यास सांगतो, तो ख्रिस्ताच्या रक्ताच्या सहभागीतेचा प्याला आहे की नाही? जी भाकर आपण मोडतो ती ख्रिस्ताच्या शरीराच्या सहभागितेची भाकर आहे की नाही? 17 आपण पुष्कळजण असून एक भाकर, एक शरीर असे आहोत, कारण आपण सर्व त्या एका भाकरीचे भागीदार आहोत. 18 देहासंबंधाने इस्राएल राष्ट्राकडे पाहा. जे अर्पण केलेले खातात ते वेदीचे भागीदार आहेत नाही का? 19 तर मी काय म्हणतो? माझ्या म्हणण्याचा अर्थ असा आहे का की मूर्तीला वाहिलेले अन्न काहीतरी आहे किंवा ती मूर्ती काहीतरी आहे? 20 नाही, परंतु उलट माझ्या म्हणण्याचा अर्थ असा आहे की, जे अर्पण देवरहित परराष्ट्रीय लोक करतात ते अर्पण भूतांना करतात, देवाला करीत नाहीत आणि तुम्ही भूताचे भागीदार व्हावे असे मला वाटत नाही. 21 तुम्ही देवाचा आणि भूतांचाही असे दोन्ही प्याले पिऊ शकत नाही. तुम्ही प्रभूच्या मेजाचे आणि भुताच्या मेजाचे भागीदार होऊ शकत नाही. 22 आपण प्रभूला ईर्षेस पेटविण्याचा प्रयत्न करीत आहोत का? कारण तो जितका सामर्थ्यशाली आहे तितके आम्ही नाही. तुमचे स्वातंत्र्य देवाच्या गौरवासाठी उपयोगात आणा. 23 “काहीही करण्यास आम्ही मुक्त आहोत.” पण सर्वच हितकारक नाही. “आम्ही काहीही करण्यास मुक्त आहोत.” परंतु सर्व गोष्टी लोकांस सामर्थ्ययुक्त होण्यास मदत करीत नाहीत. 24 कोणीही स्वतःचेच हित पाहू नये तर दुसऱ्यांचेही पाहावे. 25 मांसाच्या बाजारात जे मांस विकले जाते ते कोणतेही मांस खा. विवेकभावाला त्या मांसाविषयीचे कोणतेही प्रश्न न विचारता खा. 26 कारण ज्याप्रमाणे पवित्र शास्त्र म्हणते, “पृथ्वी व तिच्यावरील सर्वकाही प्रभूचे आहे.” 27 विश्वास न ठेवणाऱ्यांपैकी जर कोणी तुम्हास जेवावयास बोलावले आणि तुम्हास जावेसे वाटले तर विवेकभावाने कोणतेही प्रश्न न विचारता तुमच्यापुढे वाढलेले सर्व खा. 28 परंतु जर कोणी तुम्हास सांगितले की, “हे मांस यज्ञात देवाला अर्पिलेले होते,” तर विवेकभावासाठी किंवा ज्या मनुष्याने सांगितले त्याच्यासाठी खाऊ नका. 29 आणि जेव्हा मी “विवेक” म्हणतो तो स्वतःचा असे मी म्हणत नाही तर इतरांचा आणि हेच फक्त एक कारण आहे कारण माझ्या स्वातंत्र्याचा इतरांच्या सद्सदविवेकबुद्धीने न्याय का व्हावा? 30 जर मी आभारपूर्वक अन्न खातो तर माझी निंदा होऊ नये कारण या गोष्टींबद्दल देवाला मी धन्यवाद देतो. 31 म्हणून खाताना, पिताना किंवा काहीही करताना सर्वकाही देवाच्या गौरवासाठी करा. 32 यहूदी लोक, ग्रीक लोक किंवा देवाच्या मंडळीला अडखळण होऊ नका. 33 जसा मी प्रत्येक बाबतीत सर्वांना संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न करतो आणि माझ्यासाठी काय हितकारक आहे हे न पाहता इतर प्रत्येकासाठी काय हितकारक आहे ते पाहतो यासाठी की त्यांचे तारण व्हावे.

読むことを本当の学びに変える

登録すると、聖句のブックマーク、ノート作成、AIツールでの学びができます。

新規登録ログイン

この章の後の次のステップを選ぶ読み続けるか、プランを選ぶか、AIで学習を続けてください。

次の章を読む 1 Corinthians 11 in Marathi Bible.

読書プラン

この章を繰り返し可能な習慣にしたい場合は、プランを選んでください。

この章についてAIに聞く

テキストが疑問を提起したり、一度の読書よりも深く迫る場合は、AI学習を続けてください。

この章が開くテーマを追うこの章が開いたより大きな疑問に関連するトピックハブ。

すべてのトピックを閲覧