Exodus 22

اقرأ هذا الفصل بقصد

Exodus 22 is a chapter of case law from the covenant at Sinai. It begins with property: a thief repays fivefold for an ox and fourfold for a sheep; killing a night intruder is not guilt, killing one by daylight is; those whose animals or fires damage a neighbor's field make good the loss; goods left for safekeeping, borrowed, or rented are covered case by case. A man who seduces an unbetrothed girl must pay the bride price. Then come three capital crimes, sorcery, bestiality, and sacrifice to other gods, and then the laws that give the chapter its heart: do not oppress the foreigner, widow, or orphan, do not charge the poor interest, and return a poor man's cloak by sunset, "for I am compassionate."

فتح تفسير الإصحاح

Exodus 22 reads like a legal code because it is one, the oldest in the Bible, given to a people who had been slaves a few months earlier and now had to learn to live together. The cases come one after another, each beginning with "if." If a man steals an ox. If a thief is caught breaking in at night. If a fire spreads to a neighbor's grain. If you leave money with a friend and it is stolen from his house. If you borrow a donkey and it dies. The rulings are practical and proportionate: pay back double, or four or five times over, take an oath before the LORD when there are no witnesses, and know that killing an intruder in the dark is self-defense while killing him after sunrise is not. Three capital crimes follow, sorcery, bestiality, and sacrifice to other gods, marking the edges of the covenant. Then the tone changes, and the lawgiver starts to sound like a father. Do not exploit the foreigner; you were foreigners in Egypt. Do not mistreat the widow or the orphan; if they cry to me, I will hear them, and my anger will burn. Do not charge the poor interest. If you take a poor man's cloak as security, give it back before dark, because it is the only blanket he has, and if he cries to me I will hear, for I am compassionate. Ancient law codes from Babylon have rules about oxen and thieves. None of them has God saying that.

مقاطع رئيسية

Exodus 22:1-4 Exodus 22:21-24 Exodus 22:25-27 Exodus 20:22-26 Leviticus 25:35-38 Luke 19:8

Historical and literary context

The chapter is part of the Covenant Code, Exodus 20:22 to 23:33, the oldest collection of Israelite law, given after the Ten Commandments at Sinai. Its "if a man… then" form matches the case law of the ancient Near East, and several of its rules have parallels in the Code of Hammurabi and other Mesopotamian collections, which shows Israel lived in a shared legal world. What sets it apart is its repeated appeal to Israel's own memory, "you yourselves were foreigners in the land of Egypt," and its direct concern for people without protectors. Lending at interest was normal in the ancient world; forbidding it to the poor was not. Zacchaeus's promise to repay fourfold in Luke 19 follows verse 1, and Paul cites verse 28 in Acts 23.

How the chapter unfolds

Verses 1 to 4 cover theft of livestock and the killing of a burglar. Verses 5 and 6 cover damage by grazing animals and by fire. Verses 7 to 15 cover property entrusted to a neighbor, disputed ownership, animals in another's care, and borrowed or hired animals. Verses 16 and 17 cover the seduction of an unbetrothed virgin. Verses 18 to 20 list three capital offenses. Verses 21 to 27 protect the foreign resident, the widow, the orphan, and the poor borrower, with God's own promise to hear their cry. Verses 28 to 31 close with reverence for God and rulers, the offering of firstfruits and firstborn, and the call to be a holy people.

Why this chapter matters

Exodus 22 is where the Bible's concern for the poor first becomes law. The prohibition on interest to the poor shaped Jewish and Christian teaching on usury for three thousand years, the cloak returned by sunset is the classic image of mercy limiting a creditor's rights, and "you were foreigners in Egypt" is the biblical foundation of the ethic of hospitality to immigrants. The chapter's principle of restitution, making the victim whole and then some, rather than imprisonment, has influenced modern ideas of restorative justice. The distinction between killing a night intruder and a daytime one is an early statement of proportionality in self-defense.

Interpretive tension to watch

Verse 18, "You must not allow a sorceress to live," was used to justify witch trials in Europe and America, a history that hangs over the chapter. Verses 18 to 20, and the selling of a penniless thief into servitude in verse 3, raise the broader question of how Christians read Israel's civil law: as binding, as expired with the old covenant, or as a window onto God's priorities whose principles still apply. The seduction law of verses 16 and 17 protects the girl's economic future in its own setting, but reads harshly today. The chapter also mixes property rules, sexual ethics, worship, and welfare without headings, and readers must decide how the parts illuminate each other.

أسئلة لهذا الفصل

The thief repays four or five times what he took. How does restitution differ from punishment, and what does each do for the victim?
God says of the widow and the orphan, "I will surely hear their cry." What does it mean that God takes the side of people without protectors?
The cloak must be returned at sunset even though it was lawfully taken. When should mercy limit a legal right?

Study with context

Use this as a chapter guide, then press deeper into the text itself. The goal is to slow down observation, notice structure, and ask better questions before jumping to conclusions.

أضف للملاحظات

1 एखाद्याने बैल किंवा मेंढरू चोरून ते कापले किंवा विकून टाकले तर त्याने एका बैलाबद्दल पाच बैल व एका मेंढराबद्दल चार मेंढरे द्यावीत. 2 चोर घर फोडत असता सापडला व जीव जाईपर्यंत मार बसला तर त्याच्या खुनाचा दोष कोणावर येणार नाही. 3 परंतु तो चोरी करत असता सूर्योदय झाला तर मरणाऱ्यावर खुनाचा दोष येईल. चोराने नुकसान अवश्य भरून द्यावे. त्याच्याजवळ काही नसेल तर चोरीच्या भरपाईसाठी त्याची विक्री करावी. 4 चोरलेला बैल, गाढव, मेंढरू वगैरे चोराच्या हाती जिवंत सापडले तर त्याने एकेकाबद्दल दुप्पट परत द्यावी. 5 कोणी आपले जनावर मोकळे सोडले ते दुसऱ्याच्या शेतात किंवा द्राक्षमळ्यात जाऊन चरले व खाल्ले तर आपल्या शेतातील किंवा द्राक्षमळ्यातील चांगल्यात चांगल्या पिकातून त्याने त्याचे नुकसान भरून द्यावे. 6 जर कोणी काटेकुटे जाळण्यासाठी आग पेटवली व ती भडकल्यामुळे धान्याच्या सुड्या किंवा उभे पीक जळाले तर आग पेटवणाऱ्याने नुकसान भरून दिलेच पाहिजे. 7 कोणी शेजाऱ्याकडे आपला पैसा किंवा काही वस्तू ठेवण्यासाठी दिल्या आणि जर ते सर्व त्याच्या घरातून चोरीस गेले, तर चोर सापडल्यावर त्याच्या दुप्पट किंमत चोराने भरून द्यावी. 8 परंतु जर चोर सापडला नाही, तर घरमालकाला देवासमोर घेऊन जावे म्हणजे मग त्याने स्वतः त्या वस्तुला हात लावला की नाही त्याचा न्याय होईल. 9 जर हरवलेला एखादा बैल, एखादे गाढव, मेंढरू किंवा वस्त्र यांच्यासंबंधी दोन मनुष्यात वाद उत्पन्न झाला, आणि ती माझी आहे अशी कोणी तक्रार केली तर त्या हक्क सांगणाऱ्या दोन्ही पक्षांनी देवासमोर यावे; ज्याला देव दोषी ठरवील त्याने आपल्या शेजाऱ्याला तिच्याबद्दल दुप्पट बदला द्यावा. 10 एखाद्याने आपले गाढव, बैल, किंवा मेंढरू थोडे दिवस सांभाळण्याकरता आपल्या शेजाऱ्याकडे दिले, परंतु ते जर मरण पावले, किंवा जखमी झाले किंवा कोणी पाहत नसताना पकडून नेले; 11 तर त्या दोघांमध्ये परमेश्वराची शपथ व्हावी. आपण शेजाऱ्याच्या मालमत्तेला हात लावला नाही असे सांगितले तर त्या जनावराच्या मालकाने त्याच्या शपथेवर विश्वास ठेवावा; मग त्या शेजाऱ्याला जनावराची किंमत भरून द्यावी लागणार नाही. 12 त्याच्यापासून खरोखर ते चोरीस गेले असेल तर त्याची किंमत मालकाला भरून द्यावी. 13 जर ते जनावर कोणी मारून टाकले असेल तर ते पुराव्यादाखल आणून दाखवावे म्हणजे त्यास भरपाई भरून द्यावी लागणार नाही. 14 जर कोणी आपल्या शेजाऱ्याकडून त्याचे जनावर मागून घेतले मालक तेथे हजर नसताना त्या जनावराला जर इजा झाली किंवा ते मरण पावले तर त्या मालकाला त्याची किंमत अवश्य भरून द्यावी; 15 जर त्या वेळी तेथे जनावराजवळ मालक असेल तर मग भरपाई करावी लागणार नाही; किंवा ते जनावर भाड्याने घेतले असले तर त्याचे नुकसान भाड्यातच आले आहे. 16 आणि मागणी झाली नाही अशा कुमारिकेला फसवून जर कोणी तिला भ्रष्ट केले तर त्याने पूर्ण देज देऊन तिच्याशी लग्न केलेच पाहिजे; 17 तिच्या पित्याने त्यास ती देण्यास नकार दिला तर भ्रष्ट करणाऱ्याने तिच्या पित्याला कुमारिकेच्या रीतीप्रमाणे पैसा तोलून द्यावा. 18 कोणत्याही चेटकिणीला जिवंत ठेवू नये. 19 पशुगमन करणाऱ्याला अवश्य जिवे मारावे. 20 परमेश्वराशिवाय दुसऱ्या दैवतांना बली करणाऱ्याला अवश्य जिवे मारावे. 21 उपऱ्याचा छळ करू नये किंवा त्याच्यावर जुलूम करू नको. कारण मिसर देशात तुम्हीही उपरी होता. 22 विधवा किंवा अनाथ यांना तुम्ही जाचू नका 23 तुम्ही त्यांना कोणत्याही रीतीने जाचाल आणि ती मला हाक मारतील तर मी त्यांचे ओरडणे अवश्य ऐकेन; 24 व माझा राग तुम्हावर भडकेल व मी तुम्हास तलवारीने मारून टाकीन म्हणजे तुमच्या स्रिया विधवा व तुमची मुले पोरकी होतील. 25 तुझ्याजवळ राहणाऱ्या माझ्या एखाद्या गरीब मनुष्यास तुम्ही उसने पैसे दिले तर त्याबद्दल तुम्ही व्याज आकारू नये. 26 तू आपल्या शेजाऱ्याचे पांघरुण तुझ्याजवळ गहाण ठेवून घेतले तर सूर्य मावळण्याआधी तू त्याचे पांघरुण त्यास परत करावे; 27 कारण त्याचे अंग झाकायला तेवढेच असणार. ते घेतले तर तो काय पांघरूण निजेल? त्याने गाऱ्हाणे केले तर मी त्याचे ऐकेन, कारण मी करुणामय आहे. 28 तू आपल्या देवाची निंदा करू नको किंवा तुझ्या लोकांच्या राज्यकर्त्याला शाप देऊ नको. 29 आपल्या हंगामातले व आपल्या फळांच्या रसातले मला अर्पण करण्यास हयगय करू नको. तुझा प्रथम जन्मलेला पुत्र मला द्यावा; 30 तसेच प्रथम जन्मलेले बैल व मेंढरे, यांना जन्मल्यापासून सात दिवस त्यांच्या आईजवळ ठेवावे व आठव्या दिवशी ते मला द्यावेत. 31 तुम्ही माझे पवित्र लोक आहात म्हणून फाडून टाकलेल्या पशूंचे मांस तुम्ही खाऊ नये; ते कुत्र्यांना घालावे.